FARAON

Veliki faraon (pleonazam) Aheperure Amenhotep (Amenhotep II), sin Tutmozisa III, bio je sedmi po redu vladar osamnaeste dinastije u Starom Egiptu – Kemetu. Vladao je u periodu od 1426. do 1400 godine pre nove ere (izvor: enciklopedija Britannica), dakle, u periodu tako zvane Nove države (kraljevstva/carstva). Njegov otac-ratnik ga naučio veštinama ratovanja a tokom života je bio poznat po izuzetnoj fizičkoj snazi i snažnoj želji za sportskim nadmetanjima svih vrsta. Sem nekoliko vojnih kampanja na istok nije pokazivao težnju da prevaziđe oca u njegovim pohodima koji su znatno proširili granice države, već je više težio održavanju harmonične ravnoteže i stabilnosti u vaseljeni uz ugađanje brojnim ćudljivim egipatskim bogovima – maat. Za svoje najbliže saradnike odabrao je drugove iz detinjstva, Amenemopeta za državnog upravitelja i Kenamona za ekonoma i lepezonošu. Amenhotep je bio graditelj iznad svega, što se od njega i očekivalo kao vladara. Dovršio je mnoge građevine koje je započeo njegov otac a sagradio je ili proširio i niz svetilišta u Gornjem Egiptu i Nubiji. Kompleksu centralnog svetilišta Karnak (Ipet-isut) u blizini današnjeg grada Luksora (poznatog kao Teba prema grčkim izvorima, nekadašnjoj prestonici i važnom religijskom centru Gornjeg Egipta), posvećenog vrhovnom bogu Amon-Ra (spoj univerzalnog boga Sunca Ra i boga Sunca iz Tebe Amon) kao i drugim božanstvima je takođe pridavana velika važnost za vreme njegove vladavine. Hram Karnak i hram Luksor su kasnije povezani obrednom stazom (avenijom sfingi), te pristaništem na Nilu odakle su kretale procesije. Veliki vladar Amenhotep II je sahranjen je u Dolini kraljeva u Tebi.

Vladar Amenhotep II je nosio za života brojne titule: snažni bik, oštrorogi, moćni velelepnošću, car Gornjeg i Donjeg Egipta, gospodar dveju zemalja, Horus od zlata, Raov sin, gospodar dijadema, jakoruki, Raovo obličje, Amonov sin i gospodar svih stranih zemalja.

Ovaj običaj davanja titula vladaru prema njegovim osobinama, zaslugama i poduhvatima zadržao se do današnjih dana u onim državama koje sebe oznažavaju kao kraljevine ili carevine (parlamentarne ili ne). Neke titule su najverovatnije sami sebi dodeljivali vladari, međutim, smatra se da su im neke pripisali i njihovi unizni podanici iz najbližeg kruga. Ta praksa se danas na mala vrata vraća i u nekim opskurnim „demokratijama“ na Balkanu i širem području. Ne bi nas iznenadile nove titule tih „moćnih“ vladara poput: pobedilac Korone, najmoćniji donosilac rasta BDP-a, pravedni i obožavani, spasilac starih i nemoćnih… Mogućnosti su beskrajne!

FARAON